10 PK

Even weer een bericht op deze blog. Het is lang geleden dat ik mijn laatste bericht hier typte.

Ik kreeg vorige week van iemand iets om over na te denken. Diegene vroeg hoe het gaat hier bij ons thuis. Op mijn antwoord dat het op zich best goed gaat maar dat we erg moeten oppassen en vaak gas terug moeten nemen. Ook en juist vaak in de gewone dingen zei hij :`Als je 10 PK in huis  hebt,  is 20 veel te zwaar`. Ik vond deze uitspraak zo mooi!

Ik heb de uitspraak iets omgedraaid en op mezelf toegepast. Een boot die 20 PK nodig heeft en niet meer als 10 kan krijgen heeft het moeilijk. Het kost deze boot veel meer om door de golven te komen. Hij komt er wel! Meestal veel later en met meer moeite dan nodig is. Deze boot heeft geen rustpunten. Simpelweg omdat er dan te veel kostbare tijd moet worden ingehaald. Maar ook als het water vlak is en alles voor de wind lijkt te gaan zijn andere boten veel sneller en varen ver vooruit of soepeltjes voorbij.

Ruim een jaar na de thuisplaatsing van onze kinderen kan ik zeggen dat de boot in ieder geval in de vaart is.  Maar, aan de andere kant blijft het moeilijk. We zijn eigenlijk terug bij de situatie zoals die was voor het `allemaal begon`. Het is dus wel nodig nog wat stappen te kunnen zetten. Het eerste jaar na de thuisplaatsing hebben we naast de problemen die er al waren sinds jaren, ook nog de brokken moeten opruimen van jeugdzorg. Zoals ik tegen iemand zei vorige week: `ze zeggen van te voren dat het om het  kind gaat. Het kind staat centraal maar niets is minder waar. Bij alle ellende die er was is nog even een beetje bij gedaan. Vervolgens word er heel abrupt de handen overal van afgetrokken na thuisplaatsing. Niets nazorg voor de kinderen. Waar het op neer komt is dat je als ouders er nog een tandje bij moet doen om de nasleep ook helemaal te begeleiden en er voor te zorgen dat de kinderen al het gebeurde verwerken kunnen`. Het eerste jaar is erg zwaar geweest.Gelukkig kunnen we toch zeggen dat dit tot op heden en in onze ogen goed heeft mogen gaan. Voor zover wij kunnen zien en merken hebben de kinderen er momenteel geen last van. De problemen waar ze weer mee thuis zijn geplaatst zijn van lieverlee over gegaan. En dat is fijn.

Recent is er een traject van IPT gestart. Eind oktober vorig jaar kreeg ik onverwacht tijdens een gesprek te horen dat er een weer een zorgmelding gedaan zou worden. Reden? Kind was erg ziek van de krentebaard en de thuisbegeleiding had voor mij gebeld naar de huisarts. Toen kind nog maar  1 plekje had heb ik nog geen reden gezien voor een huisartsbezoek. Ik haalde een befaamd natuurlijk middeltje tevoorschijn en smeerde zijn vingertje in waarna ik het afdekte. Echter, waar de andere jongens het bij 1 plekje hielden zat kleine twee dagen later behoorlijk onder de plekjes toen ik hem uit bed haalde. Uiteraard heb ik meteen gebeld met de huisarts en kreeg zalf en een antibioticakuur. Drie dagen later komt thuisbegeleidster 2 binnen die op vakantie is geweest, schrikt van de kleine,  aarzelt niet, en maakt een afspraak bij de huisarts waar ze ook direct terecht kon. Enne .. hoe gingen we dat ook al weer doen. Juist ja, de ene met kind 1 naar school en de andere met kind 2 naar de huisarts. Omdat ik het eerlijk gezegd overdreven vond de huisarts weer te bellen heb ik er van afgezien met de kleine daarheen te gaan. Immers, de kuur had de derde dag en ik zag het al wat beteren.

En dus ging de thuisbegeleiding met kleine heen , werd onverrichte zaken teruggestuurd met de mededeling dat we de werking van de kuur moesten afwachten. (het is helemaal goedgekomen) Dat dit wel een reden werd tot zorgmelding had ik niet kunnen vermoedden. Ik had me wel 2 keer bedacht. Toen ik hoorde van de evt melding heb ik gepraat, gepraat en nog eens gepraat als brugman. Heb aangedragen dat de thuisbegeleiding mij vaak al dingen uit handen neemt nog voor ik ze kan oppakken. (beetje overdreven, maar voor het goede doel). Ook heb ik alle dingen benoemd die goed gaan. En dat zijn er veel!! Uiteindelijk is er de afspraak gekomen dat van de thuisbegeleiding andere personen gaan komen en wij IPT gingen accepteren. Vooral het eerste vond ik een bittere pil. Maar… gelukkig is het er door te weinig personeel nog niet van gekomen. Het tweede (IPT dus) is gestart en ik denk dat we daar wel positieve dingen uit kunnen halen. We zijn benieuwd….

Voor nu…. tuffen we rustig verder:-)

Even bijpraten…

Het is maanden geleden dat ik voor het laatst een stukje schreef. Het was niet de bedoeling zolang te wachten maar druk.. druk.. druk….

In het kort even alles wat gepasseerd is. 5 januari zijn de jongens definitief thuis geplaatst. Eind januari was er een zitting waar wij niet bij aanwezig zijn geweest. We wisten dat er een ots zou worden aangevraagd en wij vonden dat prima. Na de zitting belde de voogd om te vertellen dat er inderdaad een ots was opgelegd. Daarbij vroeg de rechter hem ons de hartelijke groeten te doen. Ook moest hij laten weten dat we trots op onszelf konden zijn. Hoewel we de jongens in onze ogen lang zijn kwijtgeweest, is het op zich heel snel dat we ze na een jaar en drie maanden weer volledig thuis hadden. Petje af, zei ze..

De voogd van toen nam afscheid. Hij stopte met het voogd zijn bij ons op een best wel cruciaal moment. Vonden wij en ook de hulpverlening. Thuisplaatsing en een nieuwe voogd is geen goede combi. De nieuwe voogd pakte de hele boel pas eind januari op. Ook nu staat er weer een wissel voor de deur. Èen van korte duur, dat wel, maar toch vervelend. De huidige voogd is met zwangerschapsverlof gegaan en de nieuwe is nog niet in beeld. Pas 29 mei komt ze terug van haar vakantie. Dan moet zij alles weer opnieuw inlezen en oppakken. Dus, tja…

In de laatste beschikking van de rechtbank staat dat wij regelmatig ontlast dienen te worden in de toekomst. De bedoeling was dat we nadat de familie in februari stoppen zou met de tweewekelijkse opvang, een andere oplossing hadden gevonden om in dezelfde trant door te gaan. Tijdens het laatste gesprek in december met voogd en familie is dit besproken. Ook is besloten dat wij zelf op zoek mochten gaan naar een andere opvangmogelijkheid. Die dachten we te hebben en koppelden de betreffende organisatie en voogd aan elkaar. Het duurde echter meer dan een maand voordat de voogd contact zocht. De contactpersoon van de organisatie gaf aan dat het initiatief toch echt van haar komen moest (want .. geld). Begin februari is er contact gelegd waarna werd besloten dat wij langs zouden gaan om te kijken wat we van de opvangmogelijkheid vonden. Dit gedaan hebbende, hoorden we twee weken later dat het hele verhaal niet door kon gaan ivm een zakelijk conflict. Vervolgens heeft alles een beetje in rust gelegen. Februari ging voorbij en ook maart was om toen er ineens een helder licht opging. De voogd kreeg haast ivm haar komende zwangerschapsverlof en er werd in de gauwigheid wat uit de lucht gegrepen. Twee dorpen verderop konden de jongens ook wel terecht in een opvang waar voornamelijk gehandicapte mensen worden opgevangen. Dit hebben we pertinent geweigerd. Na nog wat opties te hebben gezocht welke allemaal afvielen ivm bv te lange wachttijd, of niet geschikt voor de doelgroep was het even op. Mensen die op vrijwillige basis af en toe de kinderen willen opvangen zijn er wel maar er moeten afspraken gemaakt worden en er moet duidelijkheid zijn. En daar schrikken de meeste mensen voor terug. Er is rondgekeken in het pleegzorgbestand bij ons in het dorp maar de vraag is groter dan het aanbod….of misschien wel andersom. Het aanbod is groter dan de vraag:-)

Vervolgens had ik nog èèn optie. Een familielid die aangaf dit te willen doen. Deze optie werd direct van de hand gewezen. De voogd zou nog wel even verder zoeken. Wij hebben het toen maar even zo gelaten. Drie weken terug belde ze ineens. Of het familielid nog bereid was want ze kwam er niet uit. Vervolgens een gesprek gepland waarin duidelijk naar voren kwam dat ze verwachtte dat het familielid het gratis en vrijwillig zou doen. Meteen hebben we heel duidelijk gemaakt dit niet te willen. Als er dan wat geregeld moet worden,moet het goed geregeld. Bij de gemeente kreeg de voogd het finaciele stukje niet voor elkaar. Na onze weigering is ze weggegaan met de belofte nogmaals haar best te zullen doen en ons op de hoogte te zullen houden. Het enige wat ze nog heeft gedaan is het familielid bellen en onder andere te vragen of ze het toch niet vrijwillig wilde doen. Nee dus. Zelf hebben we niets meer gehoord tot we een mail kregen vorige week dat ze met verlof is. Per 29 mei is er een waarnemend voogd die alles op zal gaan pakken. We zijn benieuwd. Ik kan niet in de toekomst kijken maar ik kijk er niet raar van op als het hele opvangtraject pas start na de zomervakantie.

Voor ons maakt het niet uit. Het gaat hier momenteel heel goed en de noodzaak om de kinderen geregeld de deur uit te doen, is er niet. Het heeft even geduurd maar langzaam hebben ze hun draai weer gevonden.

Toen ik pas in discussie was  met de voogd over wel/niet ontlasten en de manier waarop, kreeg ik leuk nieuws. Op een gegeven moment zei ik de voogd dat er in de beschikking niets concreets beschreven was. De mate en manier van ontlasten liet de rechter ons vrij  om in overleg samen te bepalen. Ik wilde haar duidelijk maken dat we ons niets op lieten leggen wat het doel voorbij zou schieten. Het was wel een paar minuten stil….:-) Toen ik vervolgens aangaf dat ze dan maar een nieuwe zitting aan moesten vragen zodat ik de rechter kon spreken en de gang van zaken uit kon leggen zei ze niet zoveel. Niet veel later had ik haar aan de telefoon en gaf ze aan dat er geen nieuwe ots aangevraagd gaat worden. Ook zei ze dat als ze dat wilden proberen, ze het niet voor elkaar zouden krijgen. Er is geen reden toe. Ze zei letterlijk dat we alles prima op orde hebben, er voldoende voor de kinderen zijn. Dit haalde ze ook uit onze gesprekken.

Kortom.. over twee maanden zijn we overal vanaf. Het voelt gewoon alsof we dan weer vrij zijn! 🙂

 

 

wat een verschil

met vorig jaar dezelfde tijd. Toen het tegen kerst liep gingen we op zoek naar een oplossing om met kerst `thuis`te kunnen zijn met de kleine. Wat ging dat moeilijk. De voogd besliste hierin en was traag in het overleggen met de afdeling en terugbellen naar ons. Uiteindelijk wisten we een paar dagen voor kerst wat we mochten en ook wat we juist niet mochten. We mochten met kerst ergens verblijven maar niet in ons eigen huis. Dit mocht overigens wel maar met 24 uur toezicht. Uiteraard lukte dat niet. Met een nichtje van rond de 20 gingen ze niet akkoord. De enige optie was bij iemand verblijven tijdens de kerst. Na enig zoeken en overleg in de familie onderling werd er een oplossing gevonden. We gingen bij een zwager en schoonzus logeren. Voor hun pittig en voor ons een uitkomst. Er werden afspraken gemaakt. We mochten bv wel even met de kleine een ommetje maken of naar iemand anders uit het netwerk als het maar niet langer duurde dan maximaal een uur. Langer dan een uur mochten we gewoon niet alleen met kleine zijn. Hoe bizar was het als ik hier allemaal op terug kijk. Het rare is dat we er toen helemaal in zaten en je er niet zo veel bij stil staat. We waren toen alleen maar bezig met wat eventueel zou mogen en niet mogen en met alle toestemmingen en momenten met kleine waren we al hèlemaal blij!

De andere jongens moesten we vermijden. Ze mochten niet onverwacht met ons geconfronteerd worden. In de ruim drie weken die achter ons lagen had ik ze niet vaak gezien. Hooguit twee keer. In die tijd waren ze nog flink overstuur als ze ons zagen en weer afscheid moesten nemen. Wat hadden we met ze te doen. Het was helaas niet anders.

Dan nu deze kerst: We zijn met z`n allen thuis. Dit had ik vorig jaar om deze tijd niet durven denken. Alle mogelijkheden lagen nog open. Er liep een onderzoek van de rvk en die leek vaak behoorlijk negatief uit te pakken. Zo stond er bv in het voorlopige rapport dat het de vraag was of wij de zorg voor ons gezin ooit weer aan konden. En nog meer van dit soort uitspraken. Het was koffiedik kijken!

Volgende week gaan de jongens alleen op de woensdag naar hun tante. Woensdagmorgen tot woensdagavond. Daarna zijn ze tot de dinsdagmorgen erna weer bij ons. Eerlijk gezegd is het heel pittig. Soms heb ik het gevoel dat men er van uitgaat dat alles weer goed is nu de jongens weer thuis komen terwijl dit voor ons nog moet blijken. Nu begint het pas. Alles weer oppakken, afspraken nakomen, ritme aanhouden enz enz. Juist in deze weken is de thuisbegeleiding er minimaal. Er is weliswaar een  indicatie van 12 uur per week maar.. het is rond kerst en oud en nieuw!! Ik vind het jammer. Het loopt nu net samen en eigenlijk hebben we het nodig. Aan de andere kant begrijpen we heel goed dat het nu even niet anders kan. Toch blijft het vreemd. Constant hebben we ogen op ons gehad die er op letten of alles wel goed gaat, dat er genoeg rustmomenten zijn en het ons niet teveel word en nu hebben we ze ineens dagen achter elkaar. Vanaf vorige week zaterdagavond tot afgelopen donderdag niemand gezien.  donderdag en vrijdag is er iemand geweest en volgende week woensdag komt er pas weer iemand. Dit lijkt overdreven om er een punt van de maken maar dit waren wel de voorwaarden voor een snelle terugkeer naar huis. Daarbij zijn ze vrij. Eigenlijk kijk ik wel uit naar begin januari. Alles weer achter de rug en starten met het schoolritme.

Maar nu eerst kerst, een verjaardag, oud en nieuw, vakantie en alles wat daarbij komt kijken:-)

Vorige week

woensdag stond ik voor niets bij GGZ Lelystad. Afspraak was 6 december om 1 uur. Helaas had mijn behandelaar de afspraken van 6 december op de 7de gezet. Fijn dat hij dat toegaf maar zeer frustrerend. Er werd van mij verwacht dat ik de 7de nogmaals zou komen. Dit heb ik niet gedaan. Na telefonisch contact op vrijdag had ik vandaag een nieuwe afspraak. Hierbij was de behandelaar aanwezig en ook de psychiater. Het komt er op neer dat er wel behandelmogelijkheden zijn maar dat is nu met de terugkomst van de kinderen te intensief. Dit kan dan gaan om drie keer per week en dat trek ik niet. Ik denk dat er niet veel mensen zijn die dit naast een gezin zouden kunnen doen. De ander optie is gesprekken. Hoewel ik daar vermoed ik niet veel mee opschiet zat dat het wel worden denk ik. We hebben dan wel èèn probleempje. Na max ongeveer tien gesprekken is het logisch in mijn geval dat ik dan idd therapie zou gaan krijgen. Aangezien dat niet gaat lukken vraag ik me af wat er in dat geval na die tien gesprekken gaat gebeuren. Ik ben er nog niet over uit. Heb mn handen vol aan de plotseling snelle terugkeer van de jongens en wil ook graag dat dat goed gaat. Daarbij levert het rijden over de snelweg mij enorm veel stress op. Maar even nadenken dus. Volgende week gaan we hem mailen met mijn besluit. De medicijnen wilde de psychiater niets aan veranderen. Daar is geen aanleiding voor volgens hem. Alleen als er problemen opdoen of het niet goed gaat kan dat overwogen worden. Ik kreeg het idee dat hij niet direct met pillen smijt (wat dan wel positief is over het algemeen). Ook vond hij dat ik wel verder kon proberen af te bouwen. Dit ga ik absoluut niet doen (nog niet in elk geval). Zal ik daar alles wat we nu bereikt hebben ff over boord gooien zeker !! 🙂

Afgelopen maandag hadden we het laatste netwerk gesprek. Ik had gevraagd om een half uurtje alleen met de hulpverlening om wat prive zaken te bespreken en dat was okè. Wat wij al wisten werd nu ook de pleegtantes verteld. Deze week mag er nog een nachtje bij en de officiele thuisplaatsing is gepland op 5 januari. Hoe moeilijk voogd en pleegzorg medewerkster altijd deden, zo makkelijk zijn ze nu. Een beetje tè, naar ons idèè!

Ze willen namelijk nog dat er een adres is waar de jongens geregeld heen kunnen ter ontlasting van ons. Dit proberen we dus zelf te regelen. Familie geeft namelijk aan dat ze er echt aan toe zijn om met de opvang te stoppen. De maanden januari en februari willen de tantes nog fungeren als opvang gezin voor waarschijnlijk eens per twee weken twee nachten. Daarna houdt het echt op. De pleegzorg medewerkster stelde daarop voor om pleegzorg per 1 januari af te sluiten. Wij kwamen er immers wel uit op vrijwillige basis. Mijn oren flapperden. Dat zou dus betekenen dat wij een heel nieuw gezin moeten zoeken die het zonder pleegzorg begeleiding moeten gaan doen en dat er ook nog geen vergoeding tegenover staat. Mooi niet!! Onze ervaring leert dat je alles zo zakelijk mogelijk moet houden. Als je op vrijwillige basis zulke vragen ergens moet gaan neerleggen is het heel kwetsbaar. Nee.!! Ik gaf direct heel duidelijk aan dit niet te willen. Ten eerste wil ik een tussenpersoon voor als er iets is met de jongens of er iets anders opdoet. Ten tweede graag de geldende vergoeding die er tegenover hoort te staan. Dan ben ik ook vrij hard. We hebben al zoveel geld gekost… aan ons verdiend hebben ze zèker. Doe nog maar even je best en houdt dat potje geld nog maar open. En .. oja, als het regelwerk je tegenstaat… ik gun het je:-). Nee hoor, dat is een beetje cynisch gezegd maar ik voel het wel zo…!

Verder natuurlijk blij maar ook spannend hoor! Hoe zal het gaan. Het gaat ineens zo rap allemaal. Er word nog wel een ots gevraagd wat wij prima vinden maar een zitting is niet nodig. Het zou nog wel kunnen dat de rechter de ots afwijst. In een enkel geval gebeurt dat. We zullen het zien. Eind januari is hierover de beslissing. Vandaag hebben we per post het verzoek gehad en het ziet er best positief uit allemaal!

 

Èèn opmerking

hakte er flink in bij mij. Toen ik vorig jaar in het ziekenhuis verbleef met de kleine werd mij een vraag gesteld. Een vraag die ik niet had verwacht. Met iemand van de verpleging had ik een gesprek over het verloop van de zwangerschap en hoe uitzichtloos en moeilijk het allemaal was geweest.  `Maar lieverd` zei ze, `hebben jullie dan nooit overwogen de zwangerschap af te breken`?. Mogelijkheden genoeg volgens haar. Mijn reactie was kort. Ik gaf gèèn reactie. Ik heb gezegd die mogelijkheid nooit te hebben overwogen en daar niet verder over wilde praten. Zelf heb ik mijn zwangerschap en de kleine altijd gescheiden kunnen houden van elkaar. De problemen staan links en de kleine rechts. De omstandigheden waren zwaar maar de kleine een enorm lichtpunt in het donker en een verrijking in ons gezin. Hoe dan ook! Ook zijn er nog mensen die opmerken dat kleine een zegen is maar dat we zonder kleine zoveel problemen niet hadden gehad. Meestal laat ik het maar zo. Ik zie het anders.

Vandaag liepen duizenden mensen mee met de mars voor het leven. Zij geven een signaal af aan heel Nederland. Zij zijn vòòr het leven. Of het nu bij de aanvang is of aan het einde. Man en oudste liepen mee. Met drie volle bussen vertrokken plaatsgenoten waaronder hun vanmorgen om half tien richting den Haag. Op de live stream van stichting Schreeuw om leven hebben we thuis deels meegekeken. Indrukwekkend!!

Haalt het wat uit? Sommigen denken van niet. In de media word er nauwelijks aandacht besteed aan deze `mars`. Vreemd! Naar ik hoorde liepen er zo`n 15 duizend mensen mee. Bijna drie keer zoveel als vorig jaar. Ooit, 25 jaar geleden waren er maar 15 mensen aanwezig. Dit moet toch een signaal afgeven? Voor ieder met een ongewenste zwangerschap is er hulp. Professionele hulp! Maar ook wij kunnen iets doen. Meeleven met mensen die in dergelijke situatie zitten. Helpen! Niet veroordelen! Ook niet richting de spaarzame grote gezinnen hedendaags. Toen wij onze zwangerschap deelden kregen we weinig tot geen blijde reacties. De mensen in onze omgeving waren geschrokken en ongerust of alles goed zou gaan. Dit is begrijpelijk maar als je zelf de zwangerschap zo moeilijk ervaart, wat is het dan moeilijk alleen in je zorgen bevestigd te worden.

Morgen, de tweede zondag van december is het Wereldlichtjesdag. De dag van het overleden kind. Ik denk vandaag alvast aan mijn bij de geboorte overleden zus die ik niet heb gekend. 1 december was haar geboortedag. Nooit heb ik er zo bij stil gestaan maar nu moeder is overleden lijkt het samen te komen. Elk jaar ging ze op die datum naar het grafje. Daar sta je nu extra bij stil! Ook denk ik net als vandaag aan al die kinderen van wie het leven abrupt en moedwillig werd en wordt afgebroken in de moederschoot. Het veiligste plekje op aarde!

Denken jullie mee??

Na vier weken

had ik vandaag een jaar geleden de kleine weer bij mij. Hoe was de tijd zonder hem? Op z`n zachtst gezegd zwaar. In de eerste instantie was er nog wat opluchting ondanks de schok. Dit omdat ik zelf ook wel besefte dat ik er niet voldoende voor hem kon zijn en de hechting mogelijk niet goed tot stand zou komen. Eigenlijk wist ik dat wel zeker. Maar toch was het zwaar. Na de uithuisplaatsing op donderdag kregen we de volgende dag een telefoontje van de voogd die ons vertelde wat we wel en niet mochten. Het eerste weekend mochten we met pleegtante geen contact. Dit schijnt goed te zijn voor de rust voor beide kanten. Voor onszelf maar zeker ook voor het pleeggezin die natuurlijk wennen moest. Er werd nog gezegd dat we absoluut niet langs mochten gaan of ons in de woonplaats van tante mochten laten zien. Mijn zus had de instructies gehad dan meteen te bellen. Ze vroeg mij dit ook echt niet te doen omdat ze anders in een moeilijke situatie zou komen. Dit hoefde ze niet te vragen. Wij hadden niet eens gedurfd! We waren ondanks alles veel te blij dat kleine in een bekend gezin terecht gekomen was en wilden dat natuurlijk niet bederven. Op maandag kwam de voogd langs om alles door te spreken. We mochten dinsdag anderhalf uur naar de kleine toe. Geen vijf minuten langer. De voogd belde precies tien over half vier. Tien minuten na dat we bij mijn zus waren weggereden. Hij checkte het gewoon. Het bezoek mocht 1 keer per week en de voogd hoefde er niet bij te zijn. Ze vertrouwden erop dat we het rustig hielden en geen problemen zouden maken gelukkig. Het rare is dat je zo onzeker word als je kind is weggehaald. Ik vroeg mijn zus op een gegeven moment zowat smekend of we de kleine mochten badderen. Ik wilde zo graag zijn blote lijfje voelen. Wat mooi was om te horen is dat toen we kleine in bad deden, hij luidruchtig kenbaar maakte dat hij ons herkende. Zus zei verbaasd dat hij normaal niet zoveel geluidjes maakte. Ze merkte echt verschil.

Tijdens de vier weken bij zus is kleine nog opgenomen geweest in het ziekenhuis voor èèn nacht. Kleine zat vol en gezien zijn recente ziekenhuisopname en klachten met zijn borstkastje en zuurstof destijds stuurde de huisarts hem door. Uiterlijk leek hij het heel zwaar te hebben met de ademhaling maar het was het gevolg van onder andere een behoorlijke schoenmakersborst. Toen  ik dit hoorde vermoedde ik dat het een opname zou worden en wilde ik graag tegelijkertijd met de kleine op de eerste hulp zijn. Wat is het dan frustrerend eerst toestemming te moeten vragen aan een voogd die ook nog eens toevallig lunchpauze heeft:-). Op een gegeven moment zijn we vast gaan rijden en werden onderweg teruggebeld. Het was goed. In het ziekenhuis aangekomen was er enige verwarring wie het aanspreekpunt was. Ook moesten we nogmaals  de voogd toestemming vragen om bij kleine te blijven tijdens de nacht. Dit mocht niet. Kleine werd rond drie uur opgenomen en uiterlijk zeven uur moesten wij vertrekken. De voogd gaf dit ook door aan de arts. Kleine was die nacht alleen. Gelukkig merkte hij er niets van maar het past totaal niet bij ons een kind alleen te laten. De volgde morgen om negen uur waren wij weer present. Pijnlijk was het toen wij tegengehouden werden omdat er eerst gecheckt moest worden of wij bij kleine aanwezig mochten zijn. Ook  begrijpelijk maar op dat moment is dat niet te vatten. Gelukkig mocht kleine in de loop van de dag weer naar huis.

Vandaag een jaar geleden was ik dus weer samen met hem. Vanmorgen om negen uur kleine opgehaald bij een station en om tien uur waren wij in Apeldoorn. De voogd en `opvolg` voogd waren er ook. Dit was ook het moment van overdracht. Gelukkig was de volgende voogd ook een fijne voogd. Met een uurtje was iedereen weer weg en was het voor mij echt weer wennen met de kleine. Wat ook wennen was, was dat er bij elke voeding, verschoning of badmoment er verpleging aanwezig moest zijn. Ook begrijpelijk maar niet fijn. Zowiezo mocht ik niet alleen bij de kleine zijn. Tussen mijn en zijn kamer zat een douche. De deur aan mijn kan kon open maar de deur tussen de douche en zijn kamer zat continu op slot. In de kamer van de kleine zat nog een deur naar de gang. Ook die zat op slot. Hoewel ik ook dit pijnlijk vond kon het me eigenlijk niet veel schelen. Ergens begreep ik het ook nog wel. Immers hun wisten helemaal nog niet wie ik was en uiteraard kwamen wij daar niet voor niets. Maar… ik was veel te blij dat ik kleine weer bij me had en ik alles weer mee mocht maken en krijgen van hem..!

Een jaar geleden

werd ik vandaag opgenomen op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis. Even voor vier melden wij ons en wat was ik zenuwachtig. Dacht dat iedereen kon zien waar ik voor kwam dus de tas moest nog even in de auto blijven staan:-). Eerst het opname gesprek. Dat gesprek verliep goed. Er werd een duidelijk doel gesteld voor het zijn op de afdeling. Doel was om in minimaal twee tot maximaal vier weken inzicht te krijgen wat mijn problematiek was. Diagnostiek zogezegd was het doel. Er zou naar mijn gedrag gekeken worden tijdens de opname maar de eerste inzet was rust. Ik moest eerst even helemaal tot rust komen. Ook meldde de psychiater dat hij mij op de wachtlijst van het ziekenhuis in Apeldoorn had laten zetten na overleg. Het kon alleen we langer dan zes weken duren zei hij. Helemaal top. Neemt  niet weg dat ik daar zat te trillen van de zenuwen. Het verblijf op de afdeling trok mij totaal niet. Mijn persoonlijke doel die ik niet teveel durfde te benoemen was bij mijn kind terecht komen. Het maakte toen niet meer uit wat ik daar voor moest doen. Door deze opname was ik weer een stapje dichterbij. Maar verder…. deed het mij geen goed. Thuis ondernam ik nog èèn en ander maar daar op de afdeling durfde ik mijn kamer niet eens af. De eerste week mocht ik niet alleen naar buiten en het eerste weekend moest ik blijven. Ook geen probleem. Het eerste durfde ik niet eens en het tweede gaf mij alleen maar rust.

Twee dagen later kwam de psychiater onverwacht langs om te zeggen dat er in Apeldoorn plotseling plek was voor mij en de kleine. Ik stuiterde van blijdschap. Zo snel al. Helaas kwam de psychiater de volgende dag alweer langs en zei dat hij een vervelende mededeling voor mij had. Bam.. ik voelde hem aankomen. Niet op vrijdag zoals eerder afgesproken maar pas maandag kon ik terecht in Apeldoorn. Ha Ha!! Geen punt hoor. Ik was veel te blij. De psychiater had verwacht dat ik kwaad zou worden omdat het weer veranderde maar in dit geval kon ik goed schakelen. Ik vroeg of ik per direct naar huis mocht om nog wat dingen te regelen. Zag ik daar niet tegen op ? vroeg hij . Absoluut niet!! Er was uitzicht. Daarbij kwam dat we zaterdag een jaar geleden uit eten zouden gaan met mijn moeder (nog voor haar verjaardag) en mijn broers en zussen met aanhang. Hier kon ik eerst niet bij zijn. Nu dus wel. De psychiater wilde nog even overleggen en ik wachtte af. Ineens stond mijn man voor mijn neus. Hij was ook gebeld door het ziekenhuis over de komende opname en was meteen in de auto gestapt zonder overleg om mij op te halen. Deze opname had toch geen zin meer. De verpleging stond wat verbluft te kijken maar na navraag te hebben gedaan was het geen probleem. We hebben nog wat gegeten en zijn gegaan..!

De voogd gebeld. Hij was blij voor ons. Wel wilde hij bij het opname gesprek in Apeldoorn zijn met zijn opvolger . (we zouden een nieuwe voogd krijgen). Ook goed. Alles was goed:-). Wat wel even slikken was, was dat wij absoluut niet met de kleine in de auto naar Apeldoorn mochten rijden. Er moest iemand mee. Als dit niet lukte zou de voogd hem zelf ophalen. Wat is het dan fijn een grote familie te hebben. Zus waar zoon in huis was bracht hem op een bepaald punt en schoonzus bracht ons drieën verder en zou de man terug mee naar huis nemen. Ook geregeld. Zus schrok wel en moest het allemaal ook even verwerken. Ze had vier weken voor ons kleine mannetje gezorgd waar ze nu plotseling weer afscheid van moest nemen. Uiteraard gunde ze het ons van harte..

Tot zover maar weer. En dan nu… Niets gehoord nog van de voogd of behandelaar. Ze zouden vandaag contact hebben en ik zou het naderhand horen. Nu wacht ik altijd wel de volgende dag af dus morgen app ik even naar de voogd. Er zit ook een verandering (uitbreiding) aan te komen waar de kinderen nog niet van weten. Wanneer en door wie word het ze verteld? Wij mochten niets zeggen! Ook kreeg ik een verrassend mailtje van de psychiater bij wie ik vorig jaar onder behandeling was. Die van de opname hierboven. Ik had gemaild over de stand van zaken en kreeg een mail terug waarin hij zei niets voor ons te kunnen doen. De overdracht destijds was in goed overleg gegaan en hij had geen reden gehad daar aan te  twijfelen. Vervolgens mailde ik dat ik hem hield aan zijn belofte dat hij op zijn strepen zou gaan staan als GGZ niet zou doen wat het beloofd had. Ook zei ik hem dat ik hun ook verantwoordelijk houdt voor de gang van zaken en ook als het mis zou gaan. Beetje grootspraak maar blijkbaar werkt dat dus wel. De mail die ik nu kreeg was namelijk heel anders. Hij wil of een bel afspraak of face tot face. We praten langs elkaar heen zegt hij en ook wil hij in overleg met de voogd, behandelaar van GGZ en thuisbegeleiding. In de eerste instantie ga ik voor een bel afspraak. Ik ga hem niet zonder mee toestemming geven om te overleggen met onze hulpverlening. Eerst eens zien wat er uit het telefonisch contact gaat komen…..

 

Komende week

is het een jaar geleden dat ik opgenomen zou worden op een psychiatrische afdeling van het ziekenhuis waar in was aangemeld voor onderzoek en behandeling. In deze periode en met name deze  week was ik enorm gestrest en liep ik heel erg op mijn tenen. Had veel angst en was zo ongelooflijk kwaad op vooral het hele systeem van jeugdzorg en ook GGZ. We hadden (ook onze familie) advies gevraagd aan de psychiater van een Ziekenhuis in Apeldoorn over een eventuele opname voor moeder en kind. Dit was alleen in een aantal plekken mogelijk en voor ons (mij) de enige manier om op korte termijn met mijn kind samen te zijn. Want wat mistte ik hem enorm. Vreselijk! Ik ging er echt aan onder door. Het Ziekenhuis in Apeldoorn gaf aan dat ik welkom was nadat er plaats kwam op de wachtlijst. Wel moest mijn huidige ziekenhuis mij doorverwijzen. En nu komt het… de psychiater vertikte het gewoon. Ik belde mijn huisarts maar ook hij wilde niets doen. Eindelijk stond was ik ergens in behandeling (toen nog voor onderzoek) en hij wilde niet weer dat ik switchte . Ik moest echt bij mijn psychiater zijn. Wat heb ik die man in mijn onmacht en frustratie uitgescholden. Toch bleef hij weigeren. Hij wilde mij eerst opnemen en vervolgens besluiten of hij mij door zou verwijzen naar Apeldoorn. Ten slotte konden we niets anders dan ons er bij neer leggen. We hebben nog overwogen om gewoon naar Apeldoorn te gaan. Zogezegd als crisis. Van alles kwam er in me op om zo snel mogelijk met mijn baby te zijn. Natuurlijk mistte ik de andere jongens ook. Maar de baby kwam er nog weer even bovenop en het was mijn kind. Ik had hem negen maanden bij me gehad, had zelf de bevalling doorstaan en hem daarna zes weken bij me gehad. Het kon er bij mij echt niet in dat hij weggehaald was.

En dus zou ik eigenlijk al afgelopen woensdag zijn opgenomen. Ware het niet dat er een psychiater door familie omstandigheden afwezig was. Het was dus druk op de afdeling en er was geen tijd voor de opname. Dit hoorde ik dinsdag aan het eind van de middag terwijl de opname gepland stond op woensdag middag. Weer een tegenvaller. Weer een langere tijdsafstand tussen mij en mijn kind. Meteen belde ik dinsdag de huisarts en ging flink te keer. Hij is nog aan de deur geweest hoorde ik later maar wij waren onderweg. De volgende dag belde ik het ziekenhuis. En schelden. Niet normaal meer. Achteraf was dit niets voor mij maar ik moest mijn frustratie kwijt. Ook de huisarts kwam die dag. Ook tegen hem ben ik tekeergegaan. Toen heeft ook hij nog gebeld met de spv-er van de afdeling. De huisarts zei letterlijk tegen hem dat ik zo`n beetje in de gordijnen hing:-) De spv er gaf aan vrijdag te zullen bellen over een tijd van opname maar kon niets beloven. Het lijkt heel overdreven hier zo kwaad over te zijn maar ieder uur hier in dit huis was er een te veel. Ik hield het niet vol. Vrijdagmorgen belde hij en vroeg eerst of we even normaal konden praten:-). ja dat kon. Vervolgens vertelde hij me dat ik de maandag erop, komende dinsdag dus èèn jaar geleden welkom was om vier uur. Kijk en toen viel er al een last van mij af. Dat voelde als een stapje dichter bij mijn baby.

Tijdens dat gesprek heb ik gevraagd of ze me alsjeblieft niet alvast op de lijst wilden laten zetten voor de moeder en kind opname in Apeldoorn. Hij zou het gaan overleggen. Toen dus wèèr de boel in pakken en uitzien met de uiteraard nodige zenuwen voor maandag. Ik durfde die mensen haast niet meer onder ogen te komen. Maar ik had maar èèn doel voor ogen. Vechten om ons kind (kinderen) niet langer dan nodig kwijt te zijn.

Dan nu in het heden:

Gister was hier de thuisbegeleiding en we hadden even overleg over het weekend. Ook vertelde ik een voorval waardoor het in mijn hoofd later die dag even niet goed ging. Hieraan zie ik dat ik eigenlijk gewoon geen steek veranderd ben. We zijn ontlast in de zorg van onze kinderen. Daarbij gebruik ik een lage dosering medicatie. Het moet wel heel vreemd zijn wil je niet niet iets opknappen toch? Nu de jongens meer thuiskomen merk ik dat als er meerdere dingen samenkomen er iets niet goed gaat in mijn hoofd. Donderdag moest ik met zoon drie bij de jeugdverpleegkundige zijn. Ik was daar en wachtte…. en wachtte…! Ze had me binnen zien komen en ze halen je altijd op. Ik zat daar al zo`n 20 minuten met een zoon plus een kleintje dat moe was toen er iemand binnen kwam stuiven, doorliep en na gezegd te hebben dat ze haast had zo voor mij ging. Bam.. deurtje dicht!! Dan gaat er bij mij iets kriebelen. Heb mijn boeltje gepakt (lees kinderen) en ben naar de receptie gelopen. Heb kort mijn verhaal gedaan en meteen gemeld niet terug te komen. `Wat vervelend voor u`zei de dame.

Daarna wilde mijn hoofd niet meer. Eerst s`morgens ergens koffie gedronken, toen naar school, het bureau en ook nog voor niets. Tot ik  in slaap viel sàvonds was ik van slag. Kijk .. dat klopt niet en ik begin dit vaker te merken. Tel daarbij de frustratie van uit de GGZ en… Grrrrr!! Maar goed, juist toen wij het hier over hadden ging de telefoon. Laat het nu `mijn`behandelaar zijn van GGZ.  Hij had, je leest het goed, besloten maar eens te bellen gezien mijn mails naar de psychiater.Hij vroeg zich af wat er allemaal aan de hand was. Hij legde uit dat het niet zijn fout was dat alles zo gelopen was. Hij was helaas niet aan mij gekoppeld, zei hij. Zodoende heeft  hij mij niet meer voorbij zien komen ( in zijn agenda). Ja Dààg. Makkelijk.!

Hoe kon hij er voor zorgen dat alles goed zou verlopen vroeg hij. Heb gezegd dat hij gewoon zijn afspraken na moet komen en moet doen wat hij beloofd. Verder heb ik nog gemeld dat ik hem liever niet meer heb als  behandelaar. Mijn vertrouwen is weg. Hij zei toen wat ik eerder al dacht. Ik schiet daar niets mee op. Uiteindelijk heb ik hem gezegd de voogd maar te bellen en de hoorn vervolgens aan de thuisbegeleiding gegeven. Ik was er klaar mee… De thuisbegeleidster heeft nog een poosje met hem gepraat en hem verteld wat voor frustratie dit mij allemaal brengt.

Aanstaande dinsdag gaat hij de voogd bellen! Heeft hij tenminste `beloofd`:-)           We gaan het zien….

 

Nog steeds

geen contact gehad of kunnen krijgen met de behandelaar van GGZ Centraal. De voogd heeft verschillende keren gebeld maar of hij is niet aanwezig of belt gewoon niet terug. Echt hopeloos gewoon. Ook de psychiater heeft niet gereageerd op mijn mail. Jammer. Net heb ik hem weer een mail gestuurd. Ook had ik de psychiater die mij naar GGZ Centraal heeft doorverwezen gemaild. Hij reageerde wel. Hij heeft overleg gehad en ze zijn daar van mening dat ze gezien onze complexe situatie niet kunnen bieden wat nodig is. Ook geeft hij aan dat het overdragen destijds met alle partijen goed is overlegd en ze niet hadden kunnen vermoedden dat het zou zo lopen. Zijn advies is dat ik het beste een klacht kan indienden. Ik ga dat doen maar of het veel zin heeft? Ik weet het niet! Heb nog wel terug gemaild dat onze situatie schijnbaar zo complex niet is of in ieder geval niet mèèr is. Bij GGZ Centraal gaat het alleen maar om ondersteunende gesprekken. Wat daar dan zo complex aan is vraag ik me af…

Het beroerde is dat ik wel ergens in behandeling moet zijn voordat de jongens thuis komen. Maar waar? Ik weet het echt niet. Met GGZ is geen contact te krijgen, de vorige psychiater schuift het ook af. Ik weet nu echt niet wat ik nog kan doen. Mijn motivatie is er nu eigenlijk ook niet meer. Ben gefocust op de thuiskomst van de jongens, alles gaat eigenlijk best heel goed en ik heb geen vertrouwen meer in mijn `behandelaar`. Sterker nog: de kans is groot als ik hem nu weer zie dat ik hem de huid vol scheld en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Ook hoef ik hem niet meer als behandelaar maar toch lijkt het nu zo te zijn dat ik van hem afhankelijk ben. Vraag ik om een ander, dan vertraagt alles maar weer. Gelukkig zijn de voogd en thuisbegeleiding er `getuige`van dat het allemaal buiten mijn invloed om misloopt en te lang duurt. Helaas brengt mij dat niets!!

Verder ook goed nieuws. Nog steeds mag ik niets zeggen maar er is een plan gemaakt en goedgekeurd. Ineens lijkt alles heel snel te kunnen en te gaan. De voogd belde vanmorgen en vertelde wat het plan is. Ze willen het zelf met de kinderen gaat bespreken dus moet ik me goed voorhouden dat ik niets laat ontvallen tegen hun. De goedkeuring van het plan is zoals ik al zei wel op voorwaarde van behandeling en ook dat de thuisbegeleiding genoeg uren hulp(lees 8×1.5 uur) kan bieden ten tijde van de thuisplaatsing. Hier moet nog een potje geld voor geregeld worden bij de gemeente begreep ik van de voogd. Daar gaat hij achteraan. Hopelijk lukt dit want het gaat uiteraard om veel geld en een behoorlijk aantal uur in de week.

Er zit in ieder geval tempo in nu. Daar zijn we blij mee, al is het ook spannend. Op korte termijn weer het hele gezin om voor te zorgen. Ik ga ervan uit dat dit goed komt maar voorzie zeker in het begin wel wat strubbelingen. Daar moeten we doorheen:-) we zijn tenslotte een dik jaar geen fulltime ouders geweest.

Het einde

is in zicht. Afgelopen maandag mailde ik voor een volgend overleg en dat hebben we vanmiddag gehad. Heel open ging ik het gesprek in. Ik verwachtte niets en wilde absoluut geen nul  op rekest krijgen:-)  doordat mijn verwachtingen hoger gespannen zouden zijn dan de uitkomst zou geven. Op een gegeven moment merkte de voogd zelfs op dat het leek of wij een beslissing over het vervolg helemaal bij hem neerlegden. Heb toen gezegd dat het ook zo was omdat ik er van uit ging dat hij wist wat voor de kinderen het beste zou zijn. Nu moet ik wel zeggen dat de druk om uit te breiden voor mij er wel een beetje af was. Op zich hebben we nu redelijk tijd met elkaar en het zou alleen maar beter worden.

De thuisbegeleiding gooide olie  op het vuur:-). Ze stelde de situatie voor waarin alle kinderen thuis zouden zijn. Inclusief een ontlast schema en genoeg hulpverlening. Ik had bewondering voor haar durf. De voogd merkte op dat er tussen helemaal thuis zijn en nu nog wel wat stappen zitten waarop de thuisbegeleiding het bezwaar maakte van weer veel wisselingen. Waar we uiteindelijk op uitgekomen zijn kan/mag ik nog niet zeggen. Eerst moet er door de voogd een plan worden opgesteld die langs de pleegzorg medewerkster gaat en vervolgens de goedkeuring moet krijgen van een gedragsdeskundige. Aan  het eind van volgende week heeft de voogd beloofd mij te zullen bellen voor de uitkomst. Wat ik wel kan zeggen is dat als het goed is en alles verloopt volgens plan de kinderen in januari thuis zullen zijn. Voor de tijd moet er nog veel geregeld. Er moeten weer gesprekken gevoerd worden met het netwerk (ook voor weekendopvang). Oudste `moet`therapie krijgen om alles te kunnen verwerken. Ook moet hij op een activiteit zoals bv een sport buitenshuis. Daarbij moet er iemand of meerdere zijn die mij kunnen en mogen aanspreken in geval het minder gaat. Heb daarbij wel gezegd niemand te daarvoor te willen uit mijn familie. Dit is te kwetsbaar. Misschien kan de thuisbegeleiding hier wat in betekenen. Dat moet allemaal nog blijken.

Ook hebben we het gehad over mijn evt behandeling. Ze stellen dit nog steeds als voorwaarde voor thuiskomst van de jongens. De behandelaar heeft nog steeds geen contact gezocht met de voogd en ook niet gereageerd op mijn mail en terugbel verzoek. Ook heb ik de psychiater een mail gestuurd. Je weet maar nooit. Het is wel heel bizar. Het is nu drie weken geleden dat ik bij hem geweest ben en de beloftes die hij deed gaf ons hoop op eindelijk duidelijkheid over het traject. Vorige week zou hij aanwezig zijn maar meneer  liet niet meer van zich horen. Ik was blij dat de thuisbegeleiding er bij was tijdens het gesprek bij GGZ. Ze heeft vanmiddag duidelijk kunnen aangeven wat er besproken en beloofd was.

Verder hebben we het nog gehad over de ontwikkeling van de kleine die zogezegd achterbleef. De kinderarts had haar zorgen uitgesproken over ons beschikbaar zijn. Konden wij hem wel voldoende stimuleren? Vorige week hadden we thuis de fysiotherapeute die aangaf eigenlijk voor niets te komen. Ze wil dit nog volhouden tot de volgende afspraak van kleine bij de kinderarts. Dan stelt ze een samenvatting op waarin ze aangeeft hoe het gaat met kleine. Ze zal er duidelijk in zetten dat het achterblijven in ontwikkeling en de terugval zeker niet met ons te maken heeft gehad maar echt alleen met zijn ziekte. Ook dit hebben we vanmiddag aangegeven. Uiteindelijk trok de voogd de conclusie dat de kinderarts in dit geval het bij het verkeerde eind had. Overigens vermeldde hij er nog wel even bij dat het ook heel goed anders had kunnen zijn en dat de kinderarts hier wel goed aan heeft gedaan. Op zich kan ik het er mee eens zijn maar heb ook de gevolgen richting de voogd benoemd die het voor een gezin zouden kunnen hebben. Uiteindelijk hebben wij twee thuisbegeleidsters die pal achter ons staan en helpen waar ze kunnen. Ze hebben een heldere en eerlijke kijk op de gang van zaken. Niet ieder gezin in een situatie als de onze heeft dat voorrecht!!

Het was echt een goed gesprek. Heb heel goed de situatie kunnen weergeven en ook bepaalde moeilijkheden waar we tegenaan lopen positief kunnen benoemen. Je kunt bv zeggen: `kind is zo ontevreden en schopt overal tegenaan. Ik kan daar niet tegen hoor, ik doe ook m`n best`. Of je zegt: `kind is soms ontevreden en niets is dan goed. soms negeer ik het en af en toe bespreek ik het met ze. Maar ik blijf er rustig onder en heb het gevoel dat ik de regie heb. Eigenlijk zeg je hetzelfde maar de manier hoe je het benoemt en er mee omgaat maakt echt het verschil. Vooral de pleegzorg medewerkster is daar gevoelig voor en legt meer nadruk op zaken die niet goed gaan dan de dingen die wel goed verlopen.

Voor nu dus…. positief!!